علائم جوش نخوردن ایمپلنت دندان و راه‌های درمان آن

یکی از نگرانی‌های رایج پس از ایمپلنت، این است که ایمپلنت شما به درستی در استخوان فک جوش نخورده باشد؛ به همین علت، شناسایی نشانه‌هایی که این موضوع را به شما گوشزد کند، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. به طور معمول، ایمپلنت دندان پس از جراحی، طی چند ماه در استخوان فک تثبیت شده و مثل یک دندان طبیعی عمل می‌کند. نرخ موفقیت ایمپلنت در درازمدت، در مطالعات مختلف، چیزی در حدود 90% ارزیابی شده است؛ با این حال، در درصد کوچکی از موارد، اتصال محکم بین ایمپلنت و استخوان برقرار نشده و ایمپلنت پس زده می‌شود.

امروزه کلینیک‌های تخصصی، مانند کلینیک دندانپزشکی دیان، با استفاده از تکنولوژی‌های نوین، تلاش می‌کنند این فرآیند را به بهترین نحو ممکن پیش ببرند؛ اما اگر علائم هشداردهنده‌ جوش نخوردن ایمپلنت بروز کند (به‌ ویژه پس از گذشت چند هفته اول و کاهش درد اولیه)، مراجعه به دندانپزشک در اسرع وقت، ضروری است. در ادامه این مطلب، این علائم هشداردهنده را تشریح خواهیم کرد و راه‌های پیشگیری را بررسی می‌کنیم.

علائم جوش نخوردن ایمپلنت دندان چیست؟

جوش نخوردن ایمپلنت، می‌تواند علائم متفاوتی داشته باشد و تا زمانی که این علائم، درست و اصولی، شناسایی نشوند، به تبع، پیدا کردن راه چاره و درمان نیز به تعویق می‌افتد؛ از این رو، در این بخش، مهم‌ترین و اصلی‌ترین علائمی که نشان از جوش نخوردن ایمپلنت دارند را با یکدیگر بررسی می‌کنیم.

1. درد و ناراحتی مزمن

یکی از اولین نشانه‌های عدم موفقیت در جوش خوردن ایمپلنت، درد و ناراحتی مزمن است. در حالت عادی و پس از جراحی، درد اولیه با مسکن کنترل شده و نهایتا در عرض یک هفته تا 10 روز از بین می‌رود؛ اما اگر درد در محل ایمپلنت، پس از گذشت چند هفته ادامه یابد یا حتی از بین نرود و با جویدن تشدید شود، این موضوع زنگ خطر محسوب می‌شود. احساس درد به هنگام خوردن غذا نیز معمولا نشانه عدم اتصال محکم ایمپلنت و استخوان است.

2. تورم و قرمزی لثه 

تورم و قرمزی لثه در اطراف ایمپلنت نیز نشانه دیگری است. اگر تورم، درد یا قرمزی لثه بیش از ۱۰ روز ادامه یابد، احتمال التهاب و عفونت‌‌ در محل، وجود دارد و باید سریعا به آن رسیدگی شود.

3. حرکت یا لق زدن ایمپلنت

تکان خوردن ایمپلنت در حین لمس یا جویدن، یکی دیگر از علائم جوش نخوردن ایمپلنت است. ایمپلنت استاندارد باید کاملا ثابت باشد؛ پس، اگر حتی کمی لقی احساس شود، احتمال عدم موفقیت ایمپلنت همچنان باقی است.

4. عفونت و ترشح چرکی

عفونت اطراف ایمپلنت، همراه با ترشح چرک نیز نشانه‌ای جدی از پس زدن یا جوش نخوردن ایمپلنت است. در این صورت، باکتری‌ها می‌توانند در محل اتصال جمع شده و موجب بروز عفونت لثه‌ای شوند که به صورت چرک، خونریزی یا ترشحات غیر طبیعی از لثه خود را نشان می‌دهد.

4. بوی نامطبوع دهان

بوی نامطبوع دهان یا طعم بد مداوم آن نیز ممکن است از عوارض جوش نخوردن ایمپلنت همراه با عفونت باشد. این بو، ناشی از فعالیت مداوم باکتری‌هایی است که در محل عفونت، تجمع یافته‌اند.

مقاله پیشنهادی: علت بوی بد دهان چیست؟ + روشهای درمان

5. تحلیل استخوان فک

یکی دیگر از نشانه‌های واضح جوش نخوردن ایمپلنت، تحلیل استخوان فک در اطراف ایمپلنت است که می‌تواند پس از چند ماه، خود را به وضوح نمایان کند. این تحلیل استخوان معمولا در رادیوگرافی قابل تشخیص است و باعث می‌شود استخوان فک به شکل غیر طبیعی نازک یا فرو رفته به نظر برسد.

6. نتایج رادیوگرافی غیرطبیعی

نتایج غیرطبیعی عکس رادیوگرافی در ناحیه ایمپلنت نیز یکی دیگر از شاخص‌های تشخیصی مهم است. دندانپزشک با گرفتن تصویر رادیوگرافی به دنبال اثری از اتصال استخوانی به پایه خواهد بود. در صورت جوش نخوردن ایمپلنت، ممکن است فاصله یا شکاف بین استخوان و ایمپلنت مشخص شود.

علت یا دلایل جوش نخوردن ایمپلنت

این موضوع که چرا ایمپلنت جوش نخورده، می‌تواند ناشی از دلایل مختلفی باشد که در ادامه، به مهم‌ترین آن‌ها اشاره خواهیم کرد.

1. وجود عفونت در محل جراحی

وجود هرگونه عفونت یا عدم رعایت موارد بهداشتی پس از جراحی، می‌تواند به تجمع باکتری و التهاب در اطراف ایمپلنت منجر شود. طبق مطالعات، عدم کنترل عفونت لثه پیش یا پس از کاشت، می‌تواند مانع جوش خوردن ایمپلنت شده و نهایتا باعث تحلیل استخوان و شکست ایمپلنت شود.

2. ضعیف بودن استخوان فک

تراکم و حجم ناکافی استخوان فک در نهایت، موجب عدم موفقیت و جوش نخوردن ایمپلنت خواهد شد. زمانی که استخوان فک، ضعیف، تحلیل رفته یا متخلخل باشد، ایمپلنت به خوبی در فک تثبیت نخواهد شد.

3. بیماری‌های لثه یا سیستمیک (مانند دیابت)

ابتلا به بیماری‌های لثه و یا برخی بیماری‌های زمینه‌ای مانند اختلالات خودایمنی و یا دیابت، یکی دیگر از مواردی است که این فرایند درمانی را با شکست مواجه می‌کند. این موارد باعث می‌شوند بافت لثه و استخوان، به‌ خوبی ترمیم نشوند و به‌عبارت دیگر، ضعف سیستم ایمنی و اختلالات متابولیکی باعث می‌شود بدن نتواند استخوان را به پایه ایمپلنت پیوند دهد.

4. سیگار کشیدن

مصرف دخانیات قبل و بعد از جراحی، می‌تواند پروسه درمان را با اختلال مواجه کرده و موجب شکست درمان و ایجاد عفونت در ناحیه شود.

5. تکنیک نادرست جراحی

مهارت و تجربه جراح در کاشت ایمپلنت، اهمیت بسزایی دارد. خطا در زاویه، عمق یا موقعیت پایه ایمپلنت باعث می‌شود اتصال ایمپلنت با استخوان به خوبی شکل نگیرد.

6. مواد یا جنس نامناسب ایمپلنت

تقریبا همه ایمپلنت‌ها از تیتانیوم یا زیرکونیا ساخته می‌شوند که بدن معمولا آن‌ها را می‌پذیرد. با این حال، واکنش آلرژیک یا حساسیت به فلز تیتانیوم نادر است و در صورت بروز، می‌تواند باعث پس زدن و جوش نخوردن ایمپلنت شود.

7. فشار یا بار زیاد روی ایمپلنت

اعمال نیروی بیش از حد بر ایمپلنت پس از جراحی (مانند جویدن غذاهای سفت پیش از فرا رسیدن زمان مناسب) می‌تواند از دلایل دیگری برای جوش نخوردن ایمپلنت باشد.

8. دندان قروچه

دندان قروچه نیز فشار شدید و مزمن بر روی ایمپلنت وارد کرده و یکی از دلایل مهم شکست ایمپلنت به شمار می‌رود. اگر کشیدن یا ساییدن دندان پس از کاشت ایمپلنت کنترل نشود، به تدریج پایه ایمپلنت شل شده و پایه به استخوان جوش نخواهد خورد.

مدت زمان جوش خوردن ایمپلنت دندان + عوامل موثر

به طور کلی، حداقل زمان برای تثبیت اولیه ایمپلنت، چیزی در حدود یک ماه پس از جراحی، در نظر گرفته شده است؛ اما بازه معمول ادغام کامل، معمولا چند ماه طول می‌کشد. مدت زمان لازم برای جوش خوردن کامل ایمپلنت در استخوان فک، در افراد مختلف متفاوت است. عوامل مختلفی در این فرایند، اثرگذار هستند؛ از جمله:

• تراکم استخوان محل کاشت
• وضعیت سلامتی عمومی بیمار (مانند سن و ابتلا به بیماری‌های سیستمیک)
• عادت‌های مراقبتی بعد از عمل
• جنس و برند ایمپلنت
• رعایت دقیق دستورالعمل‌های مراقبتی پس از جراحی (مسواک زدن منظم، استفاده از دهان‌شویه ضدعفونی‌کننده، نخ دندان)

تفاوت بین فک بالا و پایین

مطالعات نشان داده‌اند که به طور میانگین، ایمپلنت فک بالا حدود ۳ ماه و ایمپلنت فک پایین حدود ۵ ماه زمان نیاز دارند تا به طور کامل، جوش بخورند. این تفاوت به تفاوت‌های ساختاری استخوان در دو فک بازمی‌گردد؛ استخوان فک بالا معمولا متخلخل‌تر است و زمان بیشتری لازم دارد. البته در شرایط خاص مانند پیوند استخوان، این مدت ممکن است طولانی‌تر شود.

نقش مراقبت‌های بعد از جراحی

رعایت دقیق نکات مراقبتی پس از جراحی یکی از راه‌های زود جوش خوردن ایمپلنت است؛ برای مثال، اگر بیمار بعد از کاشت ایمپلنت نکات بهداشتی دهان را به خوبی رعایت کرده و از خوردن غذای سفت پرهیز کند، استخوان جدید با کیفیت بهتری تشکیل شده و پروسه تثبیت سریع‌تر پیش می‌رود.

پس زدن ایمپلنت چیست و چه نشانه‌هایی دارد؟

پس زدن ایمپلنت اصطلاحی است معادل همان جوش نخوردن ایمپلنت که البته از لحاظ فنی کمی متفاوت است. در حالت کلی، پس زدن ایمپلنت (implant rejection)، به واکنش بدن نسبت به ایمپلنت تیتانیومی گفته می‌شود. در صورتی که بدن به هر دلیلی، ایمپلنت را به عنوان یک جسم خارجی شناسایی کند، سیستم ایمنی وارد عمل شده و در اسرع وقت، واکنش نشان می‌دهد. در چنین مواقعی است که فرد، ممکن است با واکنش آلرژیک، التهاب مزمن یا عفونت شدید مواجه شود. این در حالی است که جوش نخوردن ایمپلنت بیشتر به معنای عدم موفقیت فیزیکی در فرایند تثبیت با استخوان است.

تفاوت پس زدن با جوش نخوردن ایمپلنت

 به طور ساده، می‌توان گفت جوش نخوردن ایمپلنت یک مشکل مکانیکی-بیولوژیکی است؛ اما پس زدن ایمپلنت معمولا شامل واکنش سیستم ایمنی یا عفونت است. چیزی که در عمل، میان این دو وضعیت بسیار مشابه است، این است که هر دو موجب عدم موفقیت در پروسه ایمپلنت خواهند شد که نیاز است در اسرع وقت به آن‌ها رسیدگی شود.

علائم پس زدن ایمپلنت

پس زدن ایمپلنت با چند نشانه جدی همراه است که قبلا نیز به آن‌ها اشاره کردیم؛ مواردی از قبیل:

• درد مزمن
• لق شدن ایمپلنت
• التهاب و تورم مزمن لثه
• برخی نشانه‌های آلرژیک مانند خارش یا حساسیت به جنس فلز
• احساس سوزن‌سوزن شدن یا گزگز در اطراف ایمپلنت در برخی موارد

تغییر رنگ یا فرورفتگی لثه

این مورد نیز یکی دیگر از علائم هشداردهنده در این زمینه است. اگر اطراف ایمپلنت فرو رفته و یا برجسته شده و لثه تغییر رنگ (تیره شدن رنگ بافت) داده باشد، ممکن است اتفاقی چون تجمع عفونت یا تحلیل استخوان در حال رخ دادن باشد.

راه‌های زودتر جوش خوردن ایمپلنت (نکات مراقبتی برای سریع‌تر جوش خوردن)

در این بخش، قصد داریم که راهکارهایی را با شما در میان بگذاریم که در زود جوش خوردن ایمپلنت به شدت اثرگذار هستند. برخی از مهم‌ترین این اقدامات، عبارت‌اند از:

1. رعایت بهداشت دهان و دندان

استفاده مرتب از نخ دندان و مسواک زدن منظم در این خصوص، بسیار حائز اهمیت است؛ چرا که می‌توانند مانع تجمع پلاک و باکتری‌ها در دهان شوند. افزون بر این، استفاده از دهان‌شویه ضدعفونی‌کننده کلرهگزیدین یا شستشو با آب‌نمک نیز می‌تواند به کاهش میکروب‌های اطراف ایمپلنت کمک شایانی ‌کند. بسیاری از متخصصان توصیه می‌کنند بیمارانی که ایمپلنت انجام داده‌اند، بلافاصله پس از جراحی، از دهان‌شویه‌های مخصوص بدون الکل، دو بار در روز به مدت ۳۰ ثانیه استفاده کنند.

2. عدم مصرف سیگار و الکل

سیگار کشیدن یکی از عوامل اصلی است که می‌تواند در پروسه جوش خوردن ایمپلنت، به صورت جدی، ایجاد اختلال کند. دود سیگار، فارغ از اینکه محیط دهان را آلوده می‌کند، می‌تواند موجب تنگی عروق و کاهش خون‌رسانی به لثه ‌شود و توان ترمیم استخوان را کاهش ‌دهد. مصرف الکل نیز می‌تواند روند بهبود را مختل کند؛ هر چند اثر آن نسبت به سیگار کم‌تر است.

3. استفاده از آنتی‌بیوتیک و دهان‌شویه طبق تجویز

در این شرایط معمولا برای پیشگیری از عفونت، دوره کوتاهی آنتی‌بیوتیک تجویز می‌شود. مهم این است که این آنتی‌بیوتیک‌ها حتما طبق دستور (زمان و دوز مشخص شده) مصرف شوند تا دوره درمان کامل شده و از رشد باکتری‌ها جلوگیری شود. همچنین، استفاده روزانه از محلول‌های دهان‌شویه ضدعفونی‌کننده مخصوص، بعد از جراحی، بسیار توصیه می‌شود؛ چرا که به از بین رفتن باکتری‌ها و ترمیم سریع‌تر بافت نرم کمک می‌کند.

4. مصرف غذاهای نرم و سرشار از پروتئین

تا مدتی پس از جراحی ایمپلنت، بهتر است از غذاهای نرم و مغذی استفاده کنید تا فشار کم‌تری در هنگام جویدن به ایمپلنت وارد شود. غذاهایی که سرشار از پروتئین، کلسیم و ویتامین‌ها هستند، مانند گوشت‌های نرم، مرغ، تخم مرغ، لبنیات، سبزیجات پخته و میوه‌های نرم، در تقویت بافت استخوان و لثه موثرند. در نظر داشته باشید که پروتئین بالا برای ترمیم و بهبودی سریع‌تر، بسیار ضروری است؛ پس، از خوردن غذاهایی مانند ماهی یا سوپ‌های حاوی مقادیر زیادی پروتئین، در چند روز نخست غافل نشوید.

5. مراجعه منظم به دندانپزشک

پس از کاشت ایمپلنت، به میزان مورد نیاز و در زمان مقرر، به دندانپزشک مراجعه کنید و تمامی روند را با وی چک کنید. این کار کمک می‌کند تا هرگونه التهاب یا عفونت به سرعت شناسایی شده و هرچه زودتر از پیشرفت آن جلوگیری شود.

مطلب پیشنهادی: بهترین متخصص ایمپلنت دندان غرب تهران چه کسی است؟

چطور بفهمیم ایمپلنت جوش خورده یا نه؟

پس از طی شدن دوره اولیه بهبودی (حدود یک ماه اول)، ممکن است این موضوع که آیا ایمپلنت شما به خوبی در استخوان محکم شده است یا خیر، کمی شما را نگران کند. مهم‌ترین و مطمئن‌ترین مسئله‌ای که می‌توانید به آن اتکا کنید، بررسی و ارزیابی علائم جوش خوردن ایمپلنت است. در ادامه، به چند روش، برای این ارزیابی، اشاره خواهیم کرد.

1. ارزیابی بالینی (حرکت و درد)

در معاینه بالینی، دندانپزشک ایمپلنت را با دست لمس کرده و میزان ثبات آن را می‌سنجد. حرکت بسیار کم در حد چند میلی‌متر در روزهای اول طبیعی است؛ اما در معاینه‌های بعدی هرگونه حرکت یا لق شدن نشان‌دهنده وجود مشکل است. همچنین پزشک ممکن است از بیمار سوال ‌کند که آیا در محل ایمپلنت هنوز درد وجود دارد یا خیر. اگر بیمار درد شدیدی در ناحیه ایمپلنت بدون دلیل مشخصی تجربه کند، احتمال اینکه ایمپلنت جوش نخورد، بالا است.

2. بررسی عکس رادیوگرافی

متخصص مربوطه معمولا از ایمپلنت، عکس CBCT می‌گیرد تا وضعیت استخوان اطراف آن را به دقت بررسی کند. در تصویر باید نشانه‌ای از تماس استخوان با سطح ایمپلنت دیده شود؛ عدم حضور استخوان یا تحلیل قابل توجه استخوان، نوعی اخطار جدی است.

3. نظر و تست تخصصی دندانپزشک

گاهی برای ارائه نظر نهایی، نیاز به تست‌های ویژه‌ای مانند Tapping Test  (تست کوبیدن) یا استفاده از دستگاه التراسونیک جهت سنجش ثبات ایمپلنت دارد. در این تست‌ها، با ملایمت به ایمپلنت ضربه زده می‌شود؛ در صورتی که صدای بلندی شنیده شود و یا ایمپلنت حرکت کند، یعنی ایمپلنت، جوش نخورده است.

مراحل جوش خوردن ایمپلنت دندان

مراحل کلی جوش خوردن ایمپلنت به شرح زیر است:

1. قرار دادن پایه ایمپلنت

در ابتدا با جراحی درون استخوان فک، پایه فلزی (معمولا تیتانیوم) در محل دندان کشیده شده، ثابت می‌شود. این پایه در واقع، جایگزینی است برای ریشه دندان.

2. تشکیل استخوان جدید

پس از قرار دادن پایه، به تدریج، استخوان اطراف پایه رشد می‌کند. بدن بیمار در این مرحله، بافت استخوان جدیدی می‌سازد که پایه ایمپلنت را در برگرفته و موجب تثبیت آن می‌شود. این فرایند در چند ماه اول پس از جراحی رخ می‌دهد. در این مرحله باید از وارد کردن فشار مکانیکی به ایمپلنت خودداری کرده تا استخوان، فرصت کافی برای تثبیت داشته باشد.

3. تثبیت و استحکام استخوان

پس از تشکیل استخوان جدید، ایمپلنت به لحاظ بیولوژیکی با فک، یکپارچه شده است و ثبات لازم برای تحمل بار و فشارهای ناشی از جویدن را پیدا می‌کند. در این مرحله، پزشک با معاینه و تصویربرداری می‌تواند مطمئن شود که ایمپلنت به خوبی ثابت شده است. زمان این مرحله بسته به شرایط بیمار ممکن است تا چند ماه طول بکشد.

4. نصب اباتمنت و روکش نهایی

هنگامی که ایمپلنت کاملا در استخوان محکم شد، مرحله بعدی نصب اباتمنت و روکش نهایی است. برای این کار، ابتدا اباتمنت بر روی پایه ایمپلنت پیچ می‌شود. سپس، قالب‌گیری و ساخت روکش انجام خواهد شد. در نهایت، روکش بر روی اباتمنت پیچ شده و جای خالی دندان پر می‌شود. پس از این مرحله، کل فرایند ایمپلنت تکمیل شده و بیمار دندانی همچون دندان طبیعی دارد.

درمان پس زدن یا جوش نخوردن ایمپلنت دندان

اگر مشخص شد که ایمپلنت به خوبی جوش نخورده یا دچار عفونت شدید شده است، درمان باید بر اساس علت و شدت مشکل انتخاب شود. مراحل معمول درمان، از این قرار هستند:

1. برداشتن ایمپلنت آسیب‌دیده

در موارد حاد و زمانی که استخوان اطراف ایمپلنت، به‌ میزان قابل توجهی تحلیل رفته و یا دچار شده است، ممکن است تنها راه حل ممکن، برداشتن ایمپلنت باشد.

2. درمان عفونت و بازسازی استخوان

این موضوع آنقدر اهمیت دارد که باید پیش از هر اقدام دیگری، کاملا کنترل و رفع شود. این کار، شامل تخلیه چرک و مصرف دوره‌ای آنتی‌بیوتیک است. همچنین اگر ضمن عفونت، تحلیل استخوان هم رخ داده باشد، عمل پیوند استخوان برای بازسازی فک مورد نیاز است.

3. کاشت مجدد پس از ترمیم کامل

بعد از درمان عفونت و بازسازی استخوان، اگر شرایط مساعد باشد، می‌توان دوباره کاشت ایمپلنت را از سر گرفت. مطالعات نشان می‌دهند حتی پس از یک شکست اولیه، با رفع علت و آماده‌سازی مناسب استخوان، کاشت مجدد امکان‌پذیر و بلامانع است.

4. بررسی علت شکست قبل از ایمپلنت جدید

از آنجا که موفقیت همیشه در گرو پیدا کردن ریشه‌های شکست‌های قبلی است، بهتر است قبل از هر اقدام تازه‌ای جهت کاشت مجدد، ابتدا علت‌های شکست به خوبی بازبینی شوند. برای مثال، اگر بیمار همچنان سیگار می‌کشد یا بیماری کنترل نشده دارد، ابتدا باید آن را اصلاح کند. همچنین، اطمینان حاصل از مهارت جراح یا تکنیک استفاده شده نیز اهمیت بسیار زیادی دارد؛ سپس، با اطمینان از رفع مشکل اولیه و بهبود شرایط استخوان و سلامت عمومی، اقدام به کاشت مجدد مجاز خواهد بود.

عوارض و پیامدهای پس زدن یا جوش نخوردن ایمپلنت

وقتی ایمپلنت به درستی با استخوان جوش نخورد و یا پس زده شود، ممکن است عوارض مختلفی را به دنبال داشته باشد که این عوارض می‌توانند سلامت دهان و دندان را نیز در بلندمدت تحت تاثیر قرار دهند. از جمله این عوارض، می‌توان موارد زیر را نام برد.

1. التهاب مزمن لثه

جوش نخوردن ایمپلنت می‌تواند موجب التهاب لثه در اطراف آن شود. التهابی که درمان نشود، علاوه بر اینکه برای بافت نرم مضر است، می‌تواند به مرور، باعث گسترش عفونت به بافت استخوان شود.

2. تحلیل استخوان فک

یکی از نتایج شایع جوش نخوردن ایمپلنت، از دست رفتن بیشتر استخوان در ناحیه ایمپلنت است. همانطور که اشاره شد، عفونت و ایجاد فشار نامتوازن باعث تحلیل استخوان می‌شود؛ در نتیجه، با گذر زمان ارتفاع و عرض استخوان فک کاهش می‌یابد. این تحلیل استخوان، هم می‌تواند روند درمان مجدد (کاشت دوباره) را پیچیده‌تر کند و هم بر زیبایی لثه اثر منفی بگذارد.

3. از بین رفتن ایمپلنت و نیاز به جراحی مجدد

در صورت عدم درمان به موقع، ایمپلنت عملا کارایی خود را از دست می‌دهد و باید آن را برداشت. این به معنی استفاده از جراحی‌های اضافی مانند پیوند استخوان و صرف هزینه و زمان دوباره برای درمان است.

4. درد و ناراحتی طولانی‌مدت

جوش نخوردن ایمپلنت معمولا با درد و ناراحتی زیادی همراه است و می‌توان کاملا تشخیص داد که ایمپلنت، لق یا عفونی است. بیمار در چنین شرایطی ممکن است احساس کشیدگی، سوزش یا درد مبهم داشته باشد و این موضوع، به تبع، کیفیت زندگی وی را تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ بنابراین، توصیه می‌شود که در اسرع وقت، به دندانپزشک خود مراجعه کرده و به طور تخصصی مشکل را بررسی کنید.

چگونه از پس زدن و جوش نخوردن ایمپلنت جلوگیری کنیم؟

با رعایت نکات بسیار مهم و کلیدی قبل و بعد از کاشت ایمپلنت، می‌توان احتمال پس زدن یا جوش نخوردن ایمپلنت را به حداقل رساند. مهم‌ترین این نکات عبارت‌اند از:

1. درمان بیماری‌های لثه قبل از جراحی

اگر التهاب لثه دارید، باید حتما قبل از کاشت ایمپلنت آن را درمان کنید. مطالعات نشان می‌دهند که وجود التهاب فعال لثه در زمان کاشت، باعث افزایش شدید احتمال عفونت و شکست ایمپلنت می‌شود؛ بنابراین، پاک‌سازی جرم و درمان پریودنتال باید مرحله پیش‌نیاز ایمپلنت باشد.

2. بررسی تراکم استخوان فک

قبل از کاشت ایمپلنت حتما تراکم و حجم استخوان فک توسط عکس یا سی‌تی‌اسکن بررسی می‌شود. اگر پوکی استخوان و یا مشکلات این‌چنینی دارید، بهتر است ابتدا راهکارهایی برای این موضوع در نظر داشته باشید و روند بهبودی را در این خصوص با پزشک خود پیش ببرید.

3. ترک سیگار

پیش از مراجعه برای جراحی ایمپلنت، بهتر است سیگار کشیدن را ترک کنید. سیگار با کاهش جریان خون و تضعیف سیستم ایمنی، شایع‌ترین دلیل شکست ایمپلنت گزارش شده است. حتی اگر سابقه طولانی سیگار کشیدن دارید و نمی‌توانید به طور کامل آن را کنار بگذارید، چند هفته ترک سیگار پیش از عمل می‌تواند کیفیت درمان را به ‌طور قابل توجهی افزایش دهد.

4. رعایت بهداشت دهان و دندان

مطابق توضیحات قبلی، روزی چند بار مسواک زدن و استفاده از نخ دندان اهمیت بالایی در این زمینه دارد. به خاطر داشته باشید که تجمع پلاک و باکتری پس از ایمپلنت می‌تواند ظرف مدت کوتاهی مشکلات جدی‌تری به وجود آورد.

5. رژیم غذایی مناسب

مصرف مواد غذایی سرشار از پروتئین، قبل و بعد از جراحی ایمپلنت، شانس بهبود را افزایش می‌دهد. سبزیجات تازه، میوه‌ها و منابع پروتئینی مناسب (گوشت نرم، لبنیات، ماهی) استخوان را تقویت کرده و زخم را به سرعت بهبود می‌بخشند.

6. مراجعه منظم به پزشک

حتی اگر علائم نگران‌کننده خاصی مشاهده نکردید، معاینه‌های دوره‌ای دندانپزشک را جدی بگیرید. دندانپزشک در هر ویزیت، وضعیت ایمپلنت را بررسی می‌کند و در صورت وجود هر نشانه مشکوک (درد جدید، تورم، لقی خفیف یا حتی مشکلات جزئی هنگام جویدن)، سریعا مشکل را بررسی و در جهت رفع آن، اقدام خواهد کرد.

آنچه در مقاله جوش نخوردن ایمپلنت خواندید:

جوش نخوردن ایمپلنت دندان چندان شایع نیست، اما عواقب مهمی به همراه دارد. تشخیص به موقع علائم مانند درد مزمن، تورم، لقی ایمپلنت و ترشح چرکی از لثه، کلید پیشگیری از بروز مشکلات شدیدتر است. درست است که این پروسه کمی اضطراب‌آور است، ولی خوشبختانه با رعایت نکات بهداشتی، استفاده از داروها و مراقبت‌های پس از جراحی (مانند مسواک زدن منظم، استفاده از نخ دندان، دهان‌شویه و رعایت رژیم غذایی غنی از پروتئین)، می‌تواند روند جوش خوردن ایمپلنت را تسریع کرده و از شکست درمان جلوگیری کند.

در صورت مشاهده هرگونه علائم هشدار، حتما به دندان‌پزشک خود مراجعه کنید تا اقدامات درمانی لازم در این خصوص انجام شود.  کلینیک دندانپزشکی دیان با تیم متخصص ایمپلنت و تجهیزات پیشرفته، آماده ارائه مشاوره و درمان مناسب به بیماران است.